Bionieuws

Column

Ridder

Screenshot van het tv-programma Helden van de Wildernis
We willen natuurlijk allemaal wel in de voetsporen treden van Jane Goodall, Willy Smits, Freek Vonk en – in iets mindere mate – Dian Fossey. Biologen die zich buiten de gebaande paden van studie en wetenschappelijke loopbaan begaven door zich in te zetten voor de strijd voor mensapen of tegen stropers. Een avontuurlijk leven waarbij reizen, veldwerk en natuurbescherming hand in hand gaan. Geen leven zonder risico’s, getuige de nog nooit opgeloste moord op gorillabeschermer Fossey en de haai- en slangenbeten voor Vonk.


Freek Vonk is toevallig ook ambassadeur van Future For Nature. Een in Nederland geïnitieerd project dat al een decennium lang jaarlijks drie jonge internationale natuurbeschermers in het zonnetje zet en ieder vijftigduizend euro geeft om te besteden aan beschermen van de natuur. Zulke jonge natuurbeschermers zijn ideale rolmodellen om studenten te motiveren (zie Future For Nature Academy)

Natuurbescherming is dus niet alleen een hobby van bezadigde organisaties en oude mannen met geitenwollen sokken, maar trekt ook frisse jongens en meisjes aan. Natuurbescherming is hot. Zo trok de eerste aflevering van het nieuwe tv-programma Helden van de wildernis donderdagavond 30 maart bijna 1,2 miljoen kijkers. Om een beetje te relativeren, nog wel net iets minder dan het best bekeken programma van die dag: Help, mijn man is klusser!

In de aflevering van Helden van de wildernis bezocht programmamaker Art Rooijakkers de Nederlandse bioloog Femke Broekhuis die zich in Kenia inzet voor bedreigde jachtluipaarden. Donderdag 6 april kwam de Amerikaanse bioloog Andrea Marshall aan het woord, die voor de kust van Mozambique alles in het werk stelt om mantaroggen te beschermen. Tot 4 mei volgen nog vier Helden van de wildernis.

Er ligt een overdreven accent op
charismatische soorten


Er valt vast iets af te dingen op hun heldendom: er ligt een overdreven accent op charismatische soorten en bij activisme hoort natuurlijk media-aandacht met alle mogelijke denkbare valkuilen. Waarom regelen we als samenleving soortbescherming zo slecht dat we afhankelijk zijn van de passies van individuen? De werkelijkheid en geschiedenis leren dat het juist vaak eigenzinnige eenlingen zijn die, door te blijven hameren, ervoor zorgen dat er echt iets gebeurt.

Een held worden als Jane Goodall of Willy Smits is niet voor iedere Nederlandse sterveling weggelegd, want chimpansees of orangoetans zijn nogal ver van ons bed. Maar dichter bij huis zijn genoeg kokkels of grutto’s waarmee ook van alles aan de hand is. Als trekvogelecoloog en ridder Theunis Piersma iets bewezen heeft, dan is het wel dat je met tomeloze inzet en een lange adem ook hier in ons kikkerlandje iets kunt bereiken. Hup, harnas aan en strijden maar.

(Deze column verscheen in Bionieuws 7 van 8 april 2017)