Bionieuws

Column

Boter

Een edelherthinde met haar kalf in natuurgebied de Oostvaardersplassen. Foto: Moebius.

Eigenlijk wil ik het er helemaal niet meer over hebben. Over het gedoe rond het bijvoeren van de grote grazers in de Oostvaardersplassen. Al helemaal niet omdat ik ook zag dat de externe en NIBI-columnist zich deze week in Bionieuws laten inspireren door de veldslag rond De Nieuwe Wildernis tussen Lelystad en Almere. Bovendien berichten we al sinds het uitzetten van de eerste 32 heckrunderen in 1983 met regelmaat over het wel en wee van de grazers en vogels in dit natuurgebied (zie bijvoorbeeld achtergrondverhaal ‘De betwiste wildernis’, Bionieuws 13, 2013). Over het gebied zijn zowel in de samenleving, in de politiek als tussen biologen de meningen sterk verdeeld.

Echt nieuwe argumenten zijn er nu niet, het protocol over het afschieten van verzwakte dieren om onnodig lijden te voorkomen is al meermalen geëvalueerd en alle deskundigen raden bijvoeren tijdens de winter af. Dat er mensen zijn die zich oprecht zorgen maken over dierenwelzijn, en oproepen om het beheer aan te passen, valt te begrijpen en zelfs toe te juichen. Dat echter de Provincie Flevoland vervolgens compleet overstag gaat en hetgeen doet wat alle experts afraden, is een groot schandaal en een aanfluiting voor de democratie. Zeker als de commissaris van de Koning van Flevoland toegeeft dat hij tot dit besluit komt vanwege de doodsbedreigingen en maatschappelijke onrust.

Een bijkomende argument is dat de provincie hiermee achterliggende partijen in de kaart speelt die ongelooflijk veel boter op hun hoofd hebben: de boerenlobby en hieraan gerelateerde politici. Het was immers staatssecretaris en ponyliefhebber Henk Bleker die persoonlijk de beoogde corridor tussen de Oostvaardersplassen en het Horsterwold om zeep hielp. Juist nadat bestuurders in Flevoland – die toen blijkbaar nog wel over een ruggengraat beschikten – in 2011 besloten dat project door te zetten omdat vrijwel alle grond al was aangekocht. De kans om destijds tot een welzijnsvriendelijke oplossing te komen voor de opgesloten grote grazers werd toen resoluut de nek omgedraaid.

Dat paardenliefhebbers als Britt Dekker en dressuurruiters als Anky van Grunsven en Edward Gal nu zo begaan zijn met dierwelzijn is extreem selectieve verontwaardiging. Juist het berijden van paarden is immers een grote welzijnskwelling (Equine Veterinary Journal, 1982) en in Nederland kwijnen duizenden hobbypaarden weg, omdat ze als kuddedieren structureel de hele dag alleen in de wei of op stal staan (De Levende Have, 2016). Het beheer van de Oostvaardersplassen mag van mij best op de schop (zie bijvoorbeeld suggesties ecoloog Frank Berendse, 5 maart of De Speld, 2 maart), maar niet door met oogkleppen op je eigen gelijk te halen. Je een beetje met kennis laten bijvoeren kan geen kwaad, al wordt dat wel lastig voor degenen met zoveel boter op hun hoofd.

Dit artikel verscheen in Bionieuws 5 van 10 maart 2018.